Renklerin İçinde Kaybolduğum Bir Kış Akşamı
Cafu olarak her zaman olduğu gibi, bu kez “Akrilik boya nasıl sulandırılır” konusunda sizin yanınızdayız.
Kayseri’nin kışı her zaman biraz serttir. Rüzgâr sanki evlerin duvarlarını bile dinliyormuş gibi uğuldar, camın kenarına yaslandığında içeri sızmak için bir açık arar. O akşam da öyle bir akşamdı. Sokaktan geçen her adım sesi, odamın içinde büyüyüp yankıya dönüşüyordu. Masamın üstünde yarım kalmış bir tuval, yarısı açık akrilik boya tüpleri ve su dolu eski bir bardak duruyordu.
O an içimde garip bir sıkışıklık vardı. Sanki hem bir şeyleri yapmak istiyor hem de hiçbir şeye dokunmak istemiyordum. Günlüklerime yazdığım cümleler bile eksik kalıyordu son zamanlarda. İnsan bazen kendi duygularını bile kirli bir fırça gibi hissediyor; neyi boyasa dağılıyor, neyi düzeltse iz kalıyor.
Tam o sırada aklıma tek bir soru takıldı: Akrilik boya nasıl sulandırılır?
İlk Deneme ve Dağınık Umut
O soruyu kendime sormam bile garipti aslında. Çünkü boya benim için sadece bir malzeme değil, içimde söyleyemediklerimin başka bir diliydi. Ama o gün fırçayı elime aldığımda, boya tuvalin üzerinde inatla kalın kalıyor, hareket etmeyi reddediyordu.
“Biraz su eklesem düzelir,” dedim kendi kendime. Sesim odaya yayılmadı bile, boğazımda kaldı. Bardaktaki suyu fırçaya değdirdim ve ilk çizgiyi attım. Ama sonuç düşündüğüm gibi olmadı. Renk açılacağına daha da dağılmıştı. Sanki duygularım da suyla birlikte kontrolsüzce akıyordu.
O an hayal kırıklığı içimi hızlıca kapladı. Çünkü beklediğim şey net bir çizgi, temiz bir geçişti. Ama ortaya çıkan şey dağınık bir karmaşaydı. Tıpkı bazı günlerim gibi… Ne yaptığımı bildiğimi sanıp aslında hiçbir şeyi doğru yapamadığım günler.
Fırçayı masaya bıraktım. Ellerim titriyordu. Kendime kızgındım ama neden kızdığımı bile tam bilmiyordum. Sadece içimde bir şey eksikti.
Geçmişin Sessizliği ve Bir Hatırlayış
Bir an durdum. Odanın içindeki sessizlik büyüdü. Ve bu sessizlik beni çocukluğuma götürdü.
İlk defa boya ile tanıştığım zamanı hatırladım. Küçük bir defter, ucuz bir boya seti ve pencere kenarından gelen gün ışığı… O zamanlar hiçbir şeyi “doğru yapma” kaygım yoktu. Sadece renkleri karıştırır, ortaya çıkan şeye gülümserdim.
Ama büyüdükçe her şey değişmişti. Artık her çizgi bir anlam taşımalıydı. Her renk bir şeyi temsil etmeliydi. Ve en kötüsü, her hata bir eksiklik gibi hissediliyordu.
O an içimde bir şey kırıldı ama bu kırılma kötü değildi. Aksine beni yeniden düşünmeye zorlayan bir şeydi. Belki de sorun boyada değil, benim aceleci beklentilerimdeydi.
Tekrar fırçayı elime aldım.
Akrilik Boya Nasıl Sulandırılır? Gerçekle Yüzleşme
O gece ilk defa bu soruyu gerçekten öğrenmek için değil, anlamak için sordum: Akrilik boya nasıl sulandırılır?
Bunun basit bir cevabı vardı aslında. Akrilik boya suyla inceltilebilirdi ama oran çok önemliydi. Çok su eklenirse pigment dağılır, renk gücünü kaybederdi. Az su ise hiçbir şeyi değiştirmezdi. Yani mesele sadece su eklemek değildi; dengeyi bulmaktı.
Ama o an fark ettiğim şey teknikten çok daha derindi. Ben sadece boyayı değil, içimdeki kontrolsüz duyguları da inceltmek istiyordum.
Fırçayı yeniden suya batırdım. Bu kez daha dikkatliydim. Bir damla su… sadece bir damla. Boya ile karıştırdım. Renk hemen değişmedi ama davranışı farklılaştı. Tuvalin üzerinde daha yumuşak, daha akışkan bir iz bıraktı.
İşte o an içimde küçük bir umut belirdi.
Dengeyi Bulmak ve İlk Gerçek Çizgi
Bazı şeyler insanın elinde büyür, bazıları ise ancak bıraktığında doğru şekli bulur. Akrilik boya da öyleydi.
Fırçamı tuvale götürdüğümde bu kez acele etmedim. Nefesimi bile yavaşlatmıştım. Çizgi attığımda renk dağılmadı, çatlamadı, direnmedi. Sanki beni bekliyormuş gibi akıp gitti.
İçimde bir şey gevşedi.
O an fark ettim ki aslında bütün bu süreç bir teknik öğrenme meselesi değil, bir sabır meselesiydi. Hayatta da böyle değil miydi? Fazla bastırdığında kırılan şeyler, doğru dengeyi bulduğunda akıp giderdi.
Ama yine de içimde tam anlamıyla geçmeyen bir şey vardı. O da hayal kırıklığımın izi.
Geceyle Konuşmak
Pencerenin dışına baktım. Kayseri’nin soğuğu camı ince bir buz tabakası gibi kaplamıştı. Sokak lambalarının ışığı bu buzun içinden süzülüyordu. O an kendimi o ışığın içinde sıkışmış gibi hissettim.
“Ben neden bu kadar zorlanıyorum?” diye sordum içimden.
Cevap gelmedi. Ama bazen cevapların gelmemesi de bir cevap sayılır.
Fırçayı tekrar aldım. Bu kez boya ile suyu daha dikkatli karıştırdım. Ve her karıştırışımda aslında kendi içimi de karıştırdığımı fark ettim. Daha az öfke, daha çok dikkat… Daha az acele, daha çok bekleyiş…
Bu basit işlem bile beni sakinleştirmeye başlamıştı.
Cafu ekibi olarak “Akrilik boya nasıl sulandırılır” konusunu sizlerle paylaşmaktan mutluluk duyduk. Sağlıklı ve mutlu günler!
Renklerin İçinde Kendimi Bulmak
Saatler geçtikçe tuval değişmeye başladı. Başta karmaşık ve dağınık görünen her şey, yavaş yavaş bir bütünlük kazanıyordu. Ama bu bütünlük mükemmel değildi. Tam da istediğim gibi kusursuz çizgiler yoktu.
Ama garip bir şekilde bundan rahatsız olmadım.
Çünkü ilk kez “kusur” gibi görünen şeylerin aslında bir karakter olduğunu hissettim. Akrilik boyanın suyla buluştuğunda nasıl davrandığını izlerken, kendi duygularımın da aslında aynı şekilde hareket ettiğini fark ettim.
Bazı günler serttim, bazı günler dağılıyordum. Ama belki de bu, yanlış olduğum anlamına gelmiyordu.
Bir Damla Suyun Değiştirdiği Şeyler
Odamın içinde artık sessizlik farklıydı. Önceden beni boğan sessizlik, şimdi bana eşlik ediyordu.
Fırçamı her suya batırdığımda aklımda aynı cümle dönüyordu: denge.
Akrilik boya nasıl sulandırılır sorusunun cevabı artık sadece teknik bir bilgi değildi benim için. Su ile pigment arasındaki oranı bulmak gibi, insanın kendi içinde de bir oran vardı.
Çok bastırırsan çatlıyorsun. Çok bırakırsan dağılıyorsun. İkisinin arasında bir yer vardı ve o yer, aslında yaşamın kendisiydi.
Bu düşünce beni hem rahatlattı hem de derinden sarstı. Çünkü bazı şeyleri yıllardır yanlış yerlerde aradığımı hissettim.
Tuvalin Sessiz Dersi
Tuval artık tamamlanmış sayılmazdı ama bitmiş gibi hissettiriyordu. Çünkü artık mesele bitirmek değildi. Mesele anlamaktı.
Fırçayı masaya bıraktığımda ellerime baktım. Üzerinde kurumuş mavi ve beyaz izler vardı. O izlere bakarken içimde garip bir sıcaklık yayıldı. Sanki uzun zamandır ilk defa kendimle barışmıştım.
Hayal kırıklığım tamamen geçmemişti. Ama artık onunla nasıl duracağımı öğrenmiştim.
Son Bakış ve İçimde Kalanlar
Işığı kapatmadan önce son kez tuvale baktım. Orada gördüğüm şey bir resimden çok bir süreçti. Yanlışlarla, denemelerle, duraksamalarla dolu bir süreç.
Ve bu süreç bana şunu söylemişti: bazı soruların cevabı sadece öğrenilmez, yaşanır.
Akrilik boya nasıl sulandırılır sorusunun cevabı da böyleydi. Bir bardak suyla başlayan basit bir işlem, aslında sabrın, dengenin ve kendini dinlemenin bir yolu olmuştu.
O gece defterime bir şey yazmadım. Çünkü yazacak kelime bulamadım. Ama içimde bir şey değişmişti. Ve belki de bazı değişimler yazıya sığmazdı.
İlgili Makale: Akile ne anlama gelir ?